و « چرا نمىنگرند در حقيقت آسمانها و زمين » . نگارنده در اين صفحات بيش از هر چيز مصمّم است كه از كتاب وحى الهى روزنه‌ها و زمينه‌هائى براى تفكّرات صحيح و بررسيهاى شايسته بدست آورد و بر خلاف برخى از مفسران از تحميل نظريات و فرضيّه‌هاى گذشته و كنونى بر قرآن اجتناب ورزد ، و نتايجى صالح و روشن در دسترس متفكّران بشر بگذارد . و بايد دانست كه انديشه تطبيق قرآن با فرضيّه‌هاى دانشمندان زير نقاب خدمت به دين ، اين خود سخت‌ترين ضربات را براساس وحى الهى وارد مىكند ، كه حقايق ثابت قرآن را مانند نظريات ناپايدار بشرى براى هميشه بدست تحوّل و زوال سپرده ، و راه هرگونه تعبير و تفسير بر خلاف نصّ و ظاهر را براى اين و آن ميگشايد . انديشهء درست و راه راست در تفسير قرآن دقّت و بررسى كامل در آيات مقدّسات آن بدينگونه است كه : كلّيّهء آياتى كه پيرامون يك موضوع سخن مىگويد يك جا مورد نظر و كاوش قرار گرفته و از هريك به منظور فهم ديگرى استمداد جوئيم كه : علىّ عليه السّلام فرمايد : « إنّ القرآن يفسّر بعضه بعضا ، و ينطق بعضه ببعض ، و يشهد بعضه على بعض » آيات قرآن مانند حروف تكوين است « مواد نخستين خلقت » كه پيوست صحيح هريك به ديگرى امواجى از علم و ادب در اقيانوس امواج افكار بشرى پديد مىآورد . و بر حسب دستورى كه از شخص پيامبر بزرگوار صلّى اللّه عليه و آله متواتر است : تمامى احاديث و رواياتيكه از پيامبر و جانشينان معصومش عليهم السّلام بما رسيده ناگزير ميبايستى با قرآن سنجيده شود ، و نتيجهء اين سنجش يكى از چهار حالت زير است : 1 - مخالفت با نصّ قرآن . 2 - مخالفت با ظاهر قرآن . 3 - موافقت در دو صورت . 4 - شاهد و نمونه‌اى موافق يا مخالف حديث در قرآن ديده نشود .